Over Anja

Graag wil ik mij even voorstellen. Ik ben Anja en woon samen met Kees in het mooie dorpje Griendtsveen. Ik ben een trotse moeder en oma. Onze kinderen wonen inmiddels niet meer thuis, dus heb ik nu tijd voor andere dingen en voor Anja’s Serviesjes!

Ooit is mijn liefde voor serviesjes ergens begonnen …

Ik weet nog dat ik als kind een serviesje had en daarmee heerlijk kon spelen, de poppen kregen drinken of we dronken zelf ranja uit een kopje. Op school hadden we ook een poppenhoek met een heus serviesje, daar heb ik nog een foto van.

Ook bij mijn ouders in de kast stond een servies dat alleen met speciale gelegenheden werd gebruikt. Kerst en bij een communie, verder kwam het nooit op tafel. Het was het servies dat mijn ouders hadden gespaard voor de uitzet voordat ze in 1963 trouwden, en daar was ons mam zuinig op. Het servies had prachtige bloemetjes en een gouden randje; je was bang dat er iets kapot zou vallen met de afwas. Maar zo was het niet alleen bij ons pap en mam, maar bij heel veel huishoudens, en zo kwam het mooie goede servies bijna nooit op tafel, heel jammer.

Later, vele jaren later was ik werkzaam bij de thuiszorg en dan kwam er tijdens het koffiedrinken zo’n prachtig Engels kopje op de tafel. Ook de verhalen die bij het kopje of servies horen is al prachtig, en zo begon mijn liefde voor oud servies weer op te bloeien.

Blij was ik als ik weer een prachtig kopje of een mooi bordje had. Nog blijer was ik toen het trouwservies van ons pap en mam een plekje kreeg bij ons thuis in Griendtsveen. In de vitrinekast samen met het servies van Hendrik, de koffiepot van oma en opa, allemaal mooie herinneringen.

Zo begon ik te dromen over nog meer serviesjes, en zo is Anja’s Serviesjes uit grootmoeders tijd ontstaan. Ik hoop zo nog veel mensen blij te mogen maken met servies uit vroegere tijden, zodat ze kunnen genieten van een mooi gedekte tafel. Dat is zo gezellig, met lieflijke bloemetjes en gouden randjes. 

Ga met Anja’s Serviesjes terug in de tijd en proef de sfeer van toen!! En de serviesjes die voor mij heel diervaar zijn, blijf ik koesteren. Zo zie je maar “oude liefde roest niet”.